Wyznanie

Co trudno ukryć? Ogień, wierzę,
Bowiem za dnia go zdradzi dym,
A w nocy płomień, dzikie zwierzę.
Lecz trudno ukryć na równi z nim
Miłość. Najgłębiej choć ukryta,
Każdy ją z oczu wyczyta.

Zagubiona droga

Wszystko minęło, a ścieżka życia się zwężyła.
Jakoś nie przyjmuję tego do wiadomości.
Idę po kolanach, choć cel już zniknął mi dawno z oczu.
Nie widzę go, a przecież jeszcze rok temu
Ścieżka była taka jak dziś
Na kolanach były widoczne ślady trawy
A włosy poprzeplatały promienie wschodzącego słońca.
Dziś już droga prowadzi pod górę,
Trawa jakby mniej zielona,
A słońce skryło się za chmurami

Chciałabym...

Chciałabym . . .
Aby me wiersze umiały przemawiać,
aby głos mi dały, nauczyły z ludźmi rozmawiać,
aby nie wyrażały wciąż smutku i żalu mej duszy,
ale otwarły me serce ( na Innych ) i uszy,
aby przywracały wszystkie dobre wspomnienia
i przestały podsuwać wyrzuty sumienia,
aby wskazały mi drogę do krainy wieczności,
aby przezwyciężyły chwile poczucia samotności,
aby oddały mi dzieciństwo i domową ciszę,
aby nie zapomniały dlaczego je piszę.

NIEZNISZCZALNA

idąc wolno
dmucham na wiatr
a wiatr muśnięciem całuje mą twarz
lecz to niczym pocałunek judasza
policzkuje mnie słodkością fałszu
delikatnością zdrady
piach do mych oczu wpada
a ja idę wciąż
z oczami zamkniętymi
z otwartym umysłem
ziemia kruszy się pod mymi stopami
a ja padam na kolana
na twarz upadam...
w powietrzu zamiera krzyk
ale po chwili podnoszę się
idę dalej
nic mych pragnień nie ugasi