Aktorzy teatru Momo w zapowiedzi swojego spektaklu „Szary” stwierdzają, że nie chcą szokować brutalnymi środkami wyrazu. Jednak już po kilku minutach oglądania ich spektaklu, przekonujemy się, że były to obietnice tak samo prawdziwe jak te składane przez polityków.

Początkowo pojawiające się spokojne anioły kontrastują z agresywnymi scenami walki. Aktorzy duszą się, ujeżdżają, wiążą, a widz zastanawia się: o co chodzi? Zamiast odgrywania uczyć, autorzy stosują tanie chwyty podobne do tych używanych przez redakcje tabloidów. Anioły i agresja w nieprzyjemnym klimacie – to się może dobrze sprzedaje w prasie. Pytaniem pozostaje czy warto przenosić takie wzorce do teatru.

Trudno nie wspomnieć o muzyce, która zamiast pomagać widzom w odbiorze sztuki, odrzuca już od pierwszych dźwięków. Oprawa muzyczna, która mogła być silnym punktem spektaklu, brzmi gorzej niż piosenki nagrywane przez większość amatorskich zespołów.

„Szary” ma oczywiście dobre strony, są nimi:charakteryzacja i gra aktorów z grupy Momo. W tym całym szaleństwie, które prezentują na scenie, są w stanie stworzyć kilka ciekawych kreacji. Przekonuje mnie ich wizja aniołów i szarych zwykłych ludzi. Dobre wrażenie robi też minimalistyczna scenografia. Momo są zdecydowanie lepsi w pobudzaniu wzroku, niż innych zmysłów. Jednak czy to wystarczy by stworzyć dzieło na deskach teatru?

www.entree.trafri.net