Świat, w którym brak jest jednolitych wartości i zasad, w którym ludzie coraz rzadziej kierują się uczuciami, a pomniki – postawione przez poprzednie pokolenia – są konsekwentnie burzone, nie może być światem wymarzonym. Wymarzoną nie może być również rzeczywistość, w której toczą się światowe wojny, których ofiary przez świat są ignorowane.

Nadia (Magdalena Cielecka) jest kobietą niezależną, mniej więcej trzydziestoletnią, która wierzy w słuszność ataku na Irak i uważa terroryzm za zamach na nowoczesność. Philip (Marcin Bosak), jej partner, prowadzi trzy kliniki, w których najnowsze metody leczenia dorównują najnowszym trendom w modzie. Oliver (Jan Frycz) to dobiegający sześćdziesiątki rozwodnik, internista, wiodący samotne z wyboru życie ojciec Philipa. Spotykają się w jeden z weekendów, kiedy para spontanicznie opuszcza Stany Zjednoczone i przybywa do Walii.
Każdy z nich jest też ofiarą tego świata. Oliver, próbujący zaspokoić swoją potrzebę szczęścia licznymi kontaktami z kobietami, na skraj rozpaczy doprowadza żonę, niszcząc tym też dzieciństwo i młodość swojego syna, oraz zabijając w wypadku drogowym jedną z kochanek. Philip wciąż walczy ze wspomnieniami rozstania rodziców, podejrzewając ojca o kolejny romans – z jego ukochaną. Nadia przekonuje się, że stabilizacja, którą dają jej praca na uniwersytecie i związek, nie jest tym, czego tak naprawdę pragnie, wręcz odwrotnie – jest objawem tchórzostwa. Dostrzega, że pomimo wszystkich niebezpieczeństw, spełniona czuła się, gdy była korespondentką wojenną. I to dla niej przede wszystkim owe dwa dni są przełomowe. Kończy ten etap swojego życia i planuje powrót na wojnę, do świata, który tak ją wcześniej skrzywdził – obrazem życia i śmierci, niepewnością, miłością korespondenta-zawodowca, i który uzależnił ją od gniewu.
    „Przesilenie” jest kolejnym z dramatów Davida Hare’a, wystawionym przez Teatr Telewizji. Scenariuszem i reżyserią zajął się Waldemar Krzystek. Warto zwrócić uwagę na zdjęcia autorstwa Wojciecha Todorowa, w których wiele było zbliżeń, szczególnie zwracających uwagę na kunszt aktorski bohaterów, oraz muzykę Zbigniewa Karneckiego, który to wydobywał emocje z m.in. z dźwięków trąbki czy świergotu ptaków.
W istocie jest to opowieść o samotności i niezrozumieniu, o tym, że czasem próbujemy niskie pobudki skryć pod pozorami wysokich idei, a szczęście staramy się osiągnąć nie bacząc, czy krzywdzimy tym innych. Można też zadać sobie pytanie, kilkakrotnie zresztą w „Przesileniu” powtórzone, kim tak naprawdę jesteśmy, skoro nie jesteśmy tymi, za których się w codzienności podajemy?

„Przesilenie” – Teatr Telewizji
Autor: David Hare
Przekład: Małgorzata Semil
Scenariusz TV i reżyseria: Waldemar Krzystek
Zdjęcia: Wojciech Todorow
Muzyka: Zbigniew Karnecki
Obsada: Magdalena Cielecka, Marcin Bosak, Jan Frycz